قراردادها

تعریف قرارداد:
قرارداد یا عقد طبق ماده ۱۸۳ قانون مدنی عبارت است از: اینکه یک یا چند نفر در مقابل یک یا چند نفر دیگر تعهد به امری نمایند و مورد قبول آن ها قرار گیرد.
در زبان حقوقی، اصطلاح عقد درعقود معین( آن دسته از عقدهایی که در قانون مدنی شرایط و چگونگی آنها ذکر شده است مثل عقد بیع،اجاره، رهن، وکالت، مضاربه و …) استعمال می شود حال آنکه قرارداد، بر تمامی (عقود (خواه معین باشد خواه نباشد)، اطلاق دارد.
توافق دو یا چند نفر جزء اصلی تعریف قرارداد است. برای مثال در خرید ملک یا آپارتمان دو نفر توافق می کنند که یکی( فروشنده) ملک خود را به دیگری( خریدار) بدهد و دیگری در قبال آن پولی به فروشنده پرداخت کند.
قصد و رضایت درونی دو طرف بر انتقال مال یا انجام کاری برای وقوع یک قرارداد کفایت می کند و زمانی که دو طرف با اراده آزاد بر موضوعی توافق می کنند، ملزم به رعایت آن می شوند و پس از آن در حق طرفین و افرادی که جانشین آنها می شوند (قائم مقام قانونی) نیز موثر است و نیاز به هیچ گونه تشریفاتی ندارد، اما نکته مهم این است که قانونگذار به لحاظ مصالح اجتماعی شرایطی را به موارد فوق افزوده است که در بعضی مواقع بدون توجه به آن شرایط، مراجع قانونی از پذیرش قرارداد خودداری خواهند نمود.
تنظیم قرارداد با اشخاص حقیقی:
در تنظیم قرارداد با اشخاص حقیقی توجه به نکات بلوغ، عقل و ممنوع المعامله نبودن فرد بسیار مهم است همچنین ممکن است شخصی به نمایندگی و وکالت از سوی دیگری قرارداد را تنظیم کند، در اینصورت باید برگه مایندگی و وکالتنامه او و اعتبار آن بررسی شود و حتما شماره و مشخصات آن را در متن قرارداد ذکر نمود.
طبق ماده ۱۹۰ قانون مدنی برای صحت عقد، چهار شرط اساسی لازم است: ۱- قصد طرفین و رضای آنها
۲- اهلیت طرفین ۳- موضوع معامله معین باشد. ۴- مشروعیت معامله. هرگاه قرارداد یکی از چهار شرط را نداشته باشد ممکن اسن ، عقد، وجود خارجی پیدا نکند و اساسا اطل باشد و ممکن است قرارداد غیر نافذ باشد.
عقد غیر نافذ، در حالت عدم نفوذ مثل عقد باطل است؛ ولی با تنفیذ بعد اصلاح پذیر است.